درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
در زبان گیلکی وینجه به نوعی آدامس تهیه شده از درخت بنه اتلاق می شود که در فارسی
به «سقز» شهرت دارد.از زبانهای شمال غربی ایرانی در زبان کوردی این واژه به
صورت «بنشت benesht» در بلوچی به صورت «گونجک guvanjak» وجود دارد.
دانستن صورت های جنوب غربی ایرانی این کلمه می تواند در شناخت این واژه به
ما کمک کند. معادل «وینجه» در زبان لاری «بنزه beneza» و در زبان لری
«بریزه beriza» است. با توجه به صورتهای مختلف کلمه در زبانهای مختلف می توان
اینطور نتیجه گرفت:
چون این کلمه در بلوچی با «گ» شروع می شود و در برخی زبانهای دیگر با
«ب»، می توان نتیجه گرفت که صورت قدیمی کلمه با «و» است که در گیلکی
حفظ شده است.
برای مقایسه : گیلکی: ویشتر- وا / فارسی: بیشتر- باد / بلوچی: گیشتر- گوات
کلمه ای که در زبانهای قدیمی می توان برای تطابق با قسمت اول در نظر گرفت
van یا wan است که به ترتیب در اوستایی و پهلوی به معنی درخت آمده است.
با توجه به هم ارزی "ج/ش" در گروه شمال غربی و «ز» در گروه جنوب غربی
می تواند صورت باستانی این واج را «چ» دانست. با این اوصاف و با وجود ماده
«چک chek» در گیلکی در مفهوم «چسب/چسبیدن» در افعال «دچکسن»،
«وچکسن/واچوکستن» و کلمه کوردی اردلانی «جاچکه/داچکه» به معنی «آدامس»
می توان احتمال داد معنی تحت اللفظی «وینجه»، «(ماده) چسبنده درخت، چسب
(صمغ) درخت» باشد.
برچسب: وینجه,
نویسنده: ماهان محبی